Özel Askeri Şirketler

Uluslararası Hukuk - Uluslararası Politika
Yayınevi: Yetkin Yayınları
Yazar: Yasin ÖZTÜRK
ISBN: 9786050510416
85,00 TL 100,00 TL

Adet

 
   0 yorum  |  Yorum Yap
Kitap Künyesi
Yazar Yasin ÖZTÜRK
Baskı Tarihi 2021/12
Baskı Sayısı 1
Boyut 16x24 cm (Standart Kitap Boyu)
Cilt Karton kapak
Sayfa Sayısı 181

Özel Askeri Şirketler

Dr. Yasin ÖZTÜRK

Özel askeri şirketler konusu, Türkiye’de akademik ve siyasi çevrelerin az ilgi gösterdiği bir alan olması yönüyle hali hazırda yeterli bir akademik literatüre sahip değildir. Öncelikle bu yönüyle ele alınmasının önemli olduğu düşünülmektedir. Türkiye’de konuya dair var olan bu ilgisizliğin iki gerekçesi olduğu düşünülmektedir. Bunlardan ilki, ABD ve Rusya örneklerinde olduğu gibi Türkiye’de doğrudan saha operasyonu yürütme kapasitesine sahip bir askeri şirketin bulunmaması ve düzenli ordunun bu tip yapıyla ortaklıkta bulunmamasıdır. İkinci olarak ise; Türkiye’nin doğrudan askeri operasyon yürüttüğü bölgelerde yabancı bir özel askeri şirket ile herhangi bir çatışma içerisine girmemesi ve bir biçimde Türkiye gündemine dahil olunmamasıdır. Ancak son dönemde özel askeri şirketlerin silahlı çatışma sahalarında çok yoğun bir biçimde bulunmaya başlaması Türkiye’de de ilgiyi artıracağına dair bir emaredir. Türkçe literatürde konunun uluslararası hukuk yönü uluslararası ilişkiler boyutuna nazaran çok daha sığ kalmıştır. Bu bağlamda bu çalışma, özel askeri şirketlerin silahlı çatışmalar hukukundaki konumunu, şirketlerin silahlı çatışmalardaki faaliyetleri, faaliyetleri kaynaklı sorumlulukları ve devletlerle olan muvazaalı ilişkiler bağlamında ele almaktadır. Devletler, uluslararası örgütler ve iktidarların şirketlerle ilişkileri ayrı ayrı incelenerek şirketlerin fiillerinin hukuki meşruiyet yönü incelenmiştir. Gazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü’nde kabul edilen“Uluslararası Hukukta Özel Askeri Şirketler” başlıklı doktora tezinden derlenen çalışma özel askeri şirketlerin silahlı çatışmalar hukuku ve devlet sorumluluğuna bakan yönlerinin tartışılması açısından değerli olduğu düşünülmektedir. Elinizdeki çalışma disiplinlerarası bir görüntü verse de özünde bir uluslararası hukuk incelemesidir. Ancak hem uluslararası ilişkiler hem de siyaset biliminin çeşitli yönleriyle konuya dahil edilmesi elzem görülmüştür. Çalışmanın temasını oluşturan özel askeri şirketleri ele alınırken bu aktörlerin uluslararası ilişkiler sistemi içindeki konumunun incelenmesi, devletlerin dış politika amaçlarında yerlerinin ortaya konulması ve devletler için bu aktörlerin ayrıcalığı hususlarının ele alınması kaçınılmazdır. Yine modern devletin dönüşümü, egemenlik ve şiddet ilişkisinin incelenmesi ile devletin kuvvet kullanma yetkisi ve bu yetkiyi paylaşma iradesinin ele alınması iv da önemli bir husustur. Çünkü hem uluslararası ilişkilerde yeni aktörlerin ele alınması hem de devletin kendini tanımlama biçiminin dönüşümü aynı zamanda uluslararası hukukta bu değişime uyumlanması zorunluluğunu doğurmaktadır. Uluslararası hukuk çalışması oluştururken bu alanları göz ardı etmek önemli bir eksikliği işaret etmektedir.

İÇİNDEKİLER

İÇİNDEKİLER ......................................................................................................

ŞEKİLLERİN LİSTESİ.........................................................................................

TABLOLAR LİSTESİ...........................................................................................

SİMGELER VE KISALTMALAR........................................................................

1. GİRİŞ ...............................................................................................................

2. ÖZELASKERİ ŞİRKETLER: KAVRAM, TARİH, ANALİZ...................

2.1. Kavram ......................................................................................................

2.1.1. Özel Askeri Şirket/Paralı Askerlik Kavram Tipolojisi ...................

2.1.1.1. Askeri savaş şirketleri........................................................

2.1.1.2. Askeri danışmanlık şirketleri.............................................

2.2. Tarih ...........................................................................................................

2.2.1. Paralı Askerlik ................................................................................

2.3. Analiz ........................................................................................................

2.3.1. Paralı Askerlikten Özel Askeri Şirketlere Geçişin Tarihsel 

Perspektifi .......................................................................................

2.3.2. 19. Yüzyıl’dan Soğuk Savaş Sonrası Döneme Kadar Paralı 

Askerlik Uygulamasının Ortadan Kalkmasının Nedenleri.............

2.3.3. İki Kutuplu Sistemden Çok Kutuplu Sisteme Geçişin Özel 

Askeri Şirketlerin Yeniden Ortaya Çıkmasına Etkisi .....................

2.3.4. Özel Askeri Şirket Piyasasının Oluşması .......................................

2.3.5. Özel Askeri Şirketlerin Devletler Açısından Fayda ve 

Riskleri............................................................................................

2.3.6. Soğuk Savaş Sonrası Paralı Askerlik Uygulamasının 

Yeniden Oluşmasının Aktör Merkezli Temel Nedenleri.................

3. KUVVET KULLANMA TEKELİ OLARAK DEVLET, EGEMENLİK

VE ŞİDDET İLİŞKİSİ....................................................................................

3.1. Devlet Nedir?.............................................................................................

3.1.1. Uluslararası Hukuk Kişisi Olarak Devlet .......................................

vi

3.2. Egemenlik..................................................................................................

3.2.1. İç ve Dış Egemenlik Ayrımı ............................................................

3.2.1.1. İç egemenlik ......................................................................

3.2.1.2. Dış egemenlik ....................................................................

3.2.2. Tarihten Günümüze Egemenliğin ve Egemenin Dönüşümü ..........

3.2.2.1. Egemenliğin rıza/zor yoluyla paylaşımının temel 

 faktörleri ............................................................................

3.3. Şiddet ........................................................................................................

3.3.1. Meşru Şiddetin Kaynağı Olarak Devlet ve Ötesi ...........................

3.3.1.1. Şiddetin tanımı ve siyasal şiddet .......................................

3.3.1.2. Meşru şiddet tekeli olarak devlet.......................................

3.3.1.2.1. Hukuk devleti-polis devleti ...............................

3.3.1.2.2. Devletin şiddet kullanma araçları......................

3.3.1.2.2.1. Düzenli ordular ve zorunlu askerlik ...............

3.3.1.2.2.2. Uluslararası askeri operasyonlar....................

3.3.2. Devlet dışı şiddet araçları ve mahiyeti............................................

3.3.2.1. Devlet dışı şiddet araçları ..................................................

3.3.3. Şiddetin devlet dışı aktörlerce uygulanması ve 

egemenliğin dönüşümü sorunsalı ...................................................

3.3.3.1. Makbul-menfi şiddet..........................................................

3.3.4. Şiddetin sınıraşan yönü savaş: yeni tehdit-yeni yöntem..................

3.3.4.1. Hibrit savaş........................................................................

4. MODERN ULUSLARARASI HUKUKTA ÖZELASKERİ

ŞİRKETLERİN STATÜSÜ: HUKUKİ VE ETİK TARTIŞMALAR .........

4.1. Uluslararası Hukukta Özel Askeri Şirketler ..............................................

4.1.1. Paralı Askerlikten Özel Askeri Şirkete Geçişin Temel 

Parametreleri: Politika ve Hukuk Perspektifi .................................

4.1.2. Uluslararası Hukukun Konusu Olarak Özel Askeri

Şirketler: Konumlandırılma Meselesi.............................................

4.1.2.1. Uluslararası hukuk düzenlemeleri bağlamında 

 özel askeri şirket personeli paralı asker midir 

vii

 sorunsalı.............................................................................

4.2. Uluslararası Hukukun Özel Askeri Şirketlere 

Uygulanması..............................................................................................

4.2.1. İnsancıl Hukuk Yönüyle Özel Askeri Şirketler ..............................

4.2.1.1. 1949 Cenevre sözleşmesi ek protokol 1 bağlamında 

 özel askeri şirket personelinin silahlı çatışmalar 

 hukukundaki yeri ..............................................................

4.2.1.1.1. Muharip statüsünün özel askeri şirket 

 personellerine tanınabilirliği meselesi............................

4.2.1.1.2. Orduya refakat eden statüsünün özel askeri 

 şirketleri kapsaması tartışması........................................

4.2.2. Devletin Uluslararası Sorumluluğu .................................................

4.2.2.1. Devletin sorumluluğu ........................................................

4.2.2.2. Özel askeri şirketlerin eylemleri çerçevesinde 

 devletin sorumluluğu .........................................................

4.2.2.3. Güvenlik kuvvetlerin demokratik kontrolü sorunu ...........

4.2.3. İç Hukuk Bağlamında Devlet-Özel Askeri Şirket İlişkisinin 

Kurulması .......................................................................................

4.2.3.1. Sözleşme............................................................................

4.2.3.2. Kayıt ya da lisans...............................................................

4.2.3.3. Denetim ve yaptırım..........................................................

4.2.4. Uluslararası Ceza Hukukunda Özel Askeri Şirketlerin 

Konumlandırılması .........................................................................

4.2.4.1 Bireysel cezai sorumluluk bağlamında özel askeri 

 şirketlerin uluslararası ceza hukukunun konusunu

 teşkil etmesi ........................................................................

4.2.4.1.1. Savaş suçlarının faili olarak özel askeri şirketler ...........

4.2.5. Özel Askeri Şirketlerin Meşruiyet Dayanakları..............................

4.2.5.1. Normatif Meşruiyet ...........................................................

4.2.5.2. Etik Meşruiyet ...................................................................

4.2.5.3. Politik Meşruiyet ...............................................................

viii

4.3. Özel Askeri Şirketlerin Meşru Müdafaa Kapsamında 

Güç Kullanımı ...........................................................................................

5. AKTÖR VE ALAN MERKEZLİ KARŞILAŞTIRMALI

UYGULAMA ÖRNEKLERİ..........................................................................

5.1. ABD Örneği...............................................................................................

5.2. Rusya Örneği.............................................................................................

5.3. Uluslararası Örgütler Örneği .....................................................................

5.3.1. Birleşmiş Milletler..........................................................................

5.3.2. Avrupa Birliği .................................................................................

5.4. Afrika Örneği.............................................................................................

5.4.1. Uluslararası Aktörlerin Afrika Politikalarında Özel Askeri 

Şirketler ..........................................................................................

5.4.2. Yerel İktidarların İç Politika Hedefleri Bağlamında 

Özel Askeri Şirketler ......................................................................

6. SONUÇ VE DEĞERLENDİRME.................................................................

KAYNAKÇA ......................................................................................................

Abu Ghraib Lawsuits Against CACI, Titan now(L-3), https://www.

business-humanrights.org/en/abu-ghraib-lawsuits-against-caci-titannow-l-3-0 adresinden 21 Mart 2019 tarihinde alınmıştır.

Adams, T. K. (1999), “The New Mercenaries and the Privatization of 

Conflict.” The 

US Army War College Quarterly: Parameters 29, 2, https://press.

armywarcollege.edu/parameters/vol29/iss2/ adresinden 15 Ağustos 

2020’de alınmıştır.

Ageli, S. (2016), “Private Military Companies (PMCs) and International 

Criminal Law: Are PMCs the New Perpetrators of International 

Crimes?”, Amsterdam Law Forum, 8(1), 8.

Aksar, Y. (2015), “Teoride ve Uygulamada Uluslararası Hukuk-1”, Seçkin 

Yayınları, 195.

Akyılmaz, B. (1998), “Milli Egemenlik Kavramının Gelişimi”, Gazi 

Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 2(1-2), 1.

Apuzzo, M. (2014), Blackwater Guards Found Guilty in 2007 Iraq Killings, 

Oct. 22, 2014The New York Times.

Arent, H. (2009), Şiddet Üzerine, çev. Bülent Peker, İletişim Yayınları,

60-65.

Avant, D. (2000), “From Mercenary to Citizen Armies: Explaining Change 

in the Practice of War”, International Organization, 1(54), 41-43.

Avant, D. D. (2005), “The Market for Force The Consequences of 

Privatizing Security”, Cambridge University Press, 26-27.

Aydınlı, E., Kurubaş E., Özdemir H.(2009), Yöntem, Kuram, Komplo, 

ASİL Yayınları, 84.

162

Ballard, K. M. (2007), “The Privatization of Military Affairs: A 

Historical Look into the Evolution of the Private Military Indus”, 

eds. Thomas Jäger, Gerhard Kümmel, Private Military and Security 

Companies Chances, Problems, Pitfalls and Prospects, VS Verlag für 

Sozialwissenschaften, 37-40.

Bayley, D. (2007), The Dogs Of Peace: Private Force Provision In The 

Modern International Security Environment, Master of Arts in Human 

Security and +Peacebuilding, Royal Roads University, August.

Balta, E. (2014), “Siyasal Şiddetin Örgütlenmesi”, ed. Yüksel Taşkın, 

Siyaset Kavramlar, Kurumlar, Süreçler, İletişim Yayınları, 174-175.

Bayrak, E. (2019), “Şiddet Tekelinin Tarihsel Gelişim ve Bugüne Dair 

Notlar”, Ankara Üni. Hukuk Fak. Dergisi, 68 (1), 65-69.

Borshchevskaya, A.(2019), “Russian Private Military Companies: 

Continuity and Evolution of The Model”, Foreign Policy Research 

Institute, 16.

BM Enformasyon Merkezi UNIC, Saldırı’nın (Tecav¸z¸n) Tanımı: 

Birleşmiş Milletler Genel Kurulu’nun 3814 (XXIX) sayılı ve 1974 

Tarihli Kararı.

Beck, L. D. (2007), “Private Military Companies Under International 

Humanitarian Law”, eds. Simon Chesterman and Chia Lehnardt, 

From Mercenaries to Market: The Rise and Regulation of Private 

Military Companies, Published to Oxford Scholarship Online, 1.

Beetham, D. (2013), The Legitimation of Power, 2nd Edition, Palgrave, 

17.

Bellamy, R. (2006), “Sovereignty, Post-Sovereignty and Pre-Sovereignty: 

Three Models of the State, Democracy and Rights within the EU”, ed. 

Neil Walker, Sovereignity in Transition, Hart Publishing, 171.

Benicsak, P. (2012), Advantages And Disadvantages Of Private 

Military Companies, https://www.unob.cz/eam/Documents/Archiv/

EaM_1_2012/BENICS%C3%81K.pdf adresinden 21 Temmuz 2019 

tarihinde alınmıştır, 10. 

163

Benefits and Costs of Outsourcing via PMCs, Allison Stanger, Mark Eric 

Williams(2006), Private Military Corporations: Benefits and Costs 

of Outsourcing Security, Yale Journal of International Affairs, Fall/

Winter, 8.

Bernard D. Nossiter, Israils Condemned by Security Council for Attack 

in Iraq, https://www.nytimes.com/1981/06/20/world/israeliscondemned-by-security-council-for-attack-on-iraq.html, June 20, 

1981.

Bentham, J. (1979), An Introduction to the Principles of Morals and 

Legislation, Batoche Books, 3. 

Benjamin, W. (2010), “Şiddetin Eleştirisi Üzerine”, der. Aykut Çelebi, 

Şiddet Eleştirisi Üzerine, Metis, 22. 

Beyani C. and Lilly D. (2001), Regulating Private Military Companies 

Options For The UK Government, International Alert, 16. 

Blackwater manager blamed for 2004 massacre in Fallujah, July 08, 2007, 

https://www.newsobserver.com/news/nation-world/article10359167.

html, adresinden 14 Ağustos 2020 tarihinde alınmıştır.

Bristow, J. (2019), “Russian Private Military Companies: An Evolving Set 

of Tools in Russian Military Strategy”, The Foreign Military Studies 

Office (FMSO), 3.

Brooks, D. J. (1999), “The business end of military intelligence: Private military companies”, Military Intelligence Professional Bulletin; 

Jul-Sep, 25(3), 42-43.

Buffaloe, D. L. (2006), “Defining Asymmetric Warfare”, The Institute of 

Land Warfare, 58, 13-14. 

Bugnion, F. (2004), Jus Ad Bellum, Jus In Bello And Non-Internatıonal 

Armed Conflıcts, ICRS, 2004.

Bures, O. (2005), “Private Military Companies: A Second Best Peacekeeping Option?”, International Peacekeeping, 12(4).

164

Cameron, L. (2006), “Private military companies: their status under 

international humanitarian law and its impact on their regulation”, 

International Review Of Red Cross, Volume 88 Number 863, 582. 

Coalition Provisional Authority Memorandum Number 17 Registration 

Requirements For Private Securıty Companies(PSC), https://govinfo.

library.unt.edu/cpa-iraq/regulations/20040626_CPAMEMO_17_

Registration_Requirements_for_Private_Security_Companies_with_

Annexes.pdf adresinden 10 Ağustos 2020 tarihinde alınmıştır.

Congress Of The United States Congressional Budget Office (2008), 

‘Contractors’ Support of U.S. Operations in Iraq, 16.

Congressional Budget Office(2008), Contractors’ Support of U.S. 

Operations in Iraq, CBO Paper, 13. 

Convention (IV) respecting the Laws and Customs of War on Land and 

its annex: Regulations concerning the Laws and Customs of War on 

Land. The Hague, 18 October 1907. https://ihl-databases.icrc.org/

applic/ihl/ihl.nsf/Article.xsp?action=openDocument&documentId=144930FB7D15DBF6C12563CD00516582 adresinden 15 Ağustos 2020 tarihinde alınmıştır, Article 3.

Commission On Human Rights, Sub-Commission on the Promotion and 

Protection of Human Rights, E/CN.4/2005/2, 21 October 2004. 

Cornish, P., Livingstone, D., Clemente, D., Yorke, C. (2010), “On Cyber 

Warfare”, A Chatham House Report, 6-12.

Cottier, M. (2006), “Elements for Contracting and Regulating Private 

Security and Military Companies”, International Review of Red 

Cross, 88(863), 640. 

Cotton, S. K., Ulrich Petersohn et al. (2010), Hired Guns Views About 

Armed Contractors in Operation Iraqi Freedom, RAND Corporation, 

16.

Crawford, J. (2002), The International Law Commission’s Articles On 

State Responsibility, 

165

Cambridge University Press, 12-13. 

Crowe, J. and John, A.(2017), “The Status Of Private Military Security 

Companies In United Nations Peacekeeping Operations Under The 

International Law Of Armed Conflict”, Melbourne Journal of International Law, 18, 6.

Derrida, J. (1997), Şiddet Üzerine, çev. Bülent Peker, İletişim Yayınları,

53.

DCAF, Security Sector Reform Working Group(2006), Private Military 

Companies, Geneva Centre for the Democratic Control of Armed 

Forces (DCAF).

Directorate-General For External Policies of The Union(2011), The Role 

of Private Security Companies (PSC) In CSDP Missions And Operations, EXPO/B/SEDE/FWC/2009-01/LOT6/10/REV1, 7.

Draft Report on the Initiative by the Kingdom of Spain for the adoption of 

a Council decision on the setting up of a Network of contact points 

of national authorities responsible for private security’, Provisional 

2002. 0802 (CNS), PR\462973EN.doc.

Draft articles on Responsibility of States for Internationally Wrongful 

Acts, with Commentaries (2001), https://legal.un.org/ilc/texts/instruments/english/commentaries/9_6_2001.pdf adresinden 15 Ağustos 

2020 tarihinde alınmıştır.

Dunning, R. (2010), Blackwater, Private Security Companies, and the 

U.S. Military, The Kenan Institute for Ethics at Duke University, 3.

DynCorp International, https://www.dyn-intl.com/ adresinden 25 Temmuz 

2019 tarihinde alınmıştır.

Elbahy, R. (2019), “Deterring Violent Non-State Actors: Dilemmas and 

Implication”, Journal of Humanities and Applied Social Sciences,

1(1), 47-48. 

Executive Outcomes(EO), https://www.globalsecurity.org/military/world/para/executive-outcomes.htm adresinden 23 Mart 2019 tarihinde 

alınmıştır.

166

Fescharek, N. (2015), “Forward Procrastination? Afghanistan’s Lessons 

about Europe’s Role as a Security Provide”, The International Spectator, 50(3), 52. 

Finabel Coordinating Committee (2008), “Possibilities and Limitations 

of the Operational Co-operation with Private ‘Military’ Companies 

(PMC)”, FIN/SEC/27.259-A, 6.

Foreign and Commonwealth Office (2002), “Private Military Companies: 

Options for Regulation” (HC577) London: The Stationery Office, 4.

Framework Contract for Security Guarding Services, https://www.eulexkosovo.eu/docs/tenders/SecurityGuardingServices2/Award%20

Notice_Security%20Guarding.pdf adresinden 1 Ağustos 2020’de 

alınmıştır.

Francioni, F. (2008), “Private Military Contractors and International Law: 

An Introduction”, The European Journal of International Law, 19, 

961-962. 

Freedman, L. (2014), “Ukraine and the Art of Limited War”, Global Politics and Strategy, 56(6), 9-11.

Full-text translation of the 1215 edition of Magna Carta,https://www.bl.uk/

magna-carta/articles/magna-carta-english-translation adresinden 24 

Mart 2019 tarihinde alınmıştır.

Gabriel, R. A. (2009), Thutmose II The Military Biography of Egypt’s 

Greatest Warrior King, Potomac Books, US, 76.

Giddens, A. (2008), Ulus-Devlet ve Şiddet, Türkçesi Cumhur Atay, Kalkedon Yayınları, 28-35.

Galula, D. (2006), Counterinsurgency Warfare: Theory and Practice, 

Praeger Security International, 9-10.

Gillard, E. C. (2006), “Business goes to war: private military/ security 

companies and international humanitarian law”, International Review Of Red Cross, 88(863), 538.539. 

167

Gillert, D. J. (1996), DoD Looks to Outsourcing to Improve Combat Edge, 

https://archive.defense.gov/news/newsarticle.aspx?id=40861, adresinden 12 Ağustos 2020 tarihinde alınmıştır.

Goldmann, K. (2001), Transforming the European Nation-State 

Dynamics of Internationalization, SAGE Publications, 54-56.

Günday, M. (2017), İdare Hukuku, İmaj Yayınları, 11. Baskı, 378.

Hobbes, T. (2007), Leviathan, çev. Semih Lim, Yapı Kredi Yayınları, 135. 

Haggenmacher, P. (2000), “Vitoria’dan Vettel’e Uluslararası Hukuk Kişisi 

Olarak Devlet”, Der. Cemal Bali Akal, Devlet Kuramı, Dost Yayınları, 

257-259.

Hajjar, R. M. (2015), “Unconventional Military Advising Mission 

Conducted by Conventional US Military Forces”, Turkish Journal 

of Sociology, 3(31), 94. 

Hammes, C. T. X (2004), The Sling and the Stone: On War in the 21st 

Century, Zenith Press, 16-44.

Hillier, T. (1998), “Sourcebook On Public International Law”, Cavendish 

Publishing Limited, 201. 

Hinsley, F. H. (1986), Sovereignty, Cambridge University Press, 2nd ed., 

22. 

Hodge, N. (2011), Company Once Known as Blackwater Ditches Xe for 

Yet Another New Name,https://www.wsj.com/articles/SB100014240

52970204319004577089021757803802 adresinden 21.03.2019 tarihinde alınmıştır.

Hofmann, C. and Schneckener, U. (2011), “Engaging non-state armed actors 

in state- and peace-building: options and strategies”, International 

Review of Red Cross, 93(883), 2.

Holmila, E. (2012), “The History of Private Violence”, eds. Rain Lııvoja 

and Andres Saumets, The Law of Armed Conflict: Historical and 

Contemporary Perspectives”, Tartu University Press, 46-48.

168

Hoppe, C. (2008), “Passing the Buck: State Responsibility for Private Military Companies”, EJIL, 19(5), 991. 

Hosler, J. D. (2008), “Revisiting Mercenaries Under Henry Fitz Empress”, 

1167–1188, ed. John France, Mercenaries and Paid Men The Mercenary Identity in the Middle Ages, BRILL, Leiden-Boston, 33-35. 

How Academi Different From Blackwater?, https://www.academi.com/

faqs adresinden 21 Mart 2019 tarihinde alınmıştır.

Howe, H. M. (1998), “Private Security Forces and African Stability: The 

Case of Executive Outcomes”, The Journal of Modern African 

Studies, 36(2), 319-322.

Huber, E. R. (1970), “Modern Endüstri Toplumunda Hukuk Devleti ve 

Sosyal Devlet”, çev. Tuğrul Ansay, Ankara Üniversitesi Hukuk 

Fakültesi Dergisi, XXVII(3-4), 28,29.

Human Right Council, Promotion And Protection Of All Human Rights, 

Civil, Political, Economic, Social And Cultural Rights, Including The 

Rıght To Development, A/HRC/7/7/Add.5 5 March 2008. par. 27.

Human Rights Council, Report of the Working Group on the use of 

mercenaries as a means of violating human rights and impeding the 

exercise of the right of peoples to self-determination, A/HRC/15/25, 

5 July 2010. 

ICJ (1986), Case Concerning Military And Paramilitary Activities in And 

Against Nicaragua (Nıcaragua V. Unıted States Of Amerıca) Merits 

Judgment of 27 June 1986, 104.

ICJ, Case Concerning Application Of The Convention On The Prevention 

And Punishment Of The Crime Of Genocide (Bosnıa And Herzegovına 

V. Serbia And Montenegro) Judgment of 26 Feb. 2007, Article 4. Par. 

392, 393.

ICRC (2008), The Montreux Document On pertinent international legal 

obligations and good practices for States related to operations of 

private military and security companies during armed conflict, 

Montreux.

169

ICRC (1977), “OAU Convention for the Elimination of Mercenarism in 

Africa. Libreville”, 3rd July 1977, https://ihl-databases.icrc.org/ihl/

INTRO/485?OpenDocument adresinden 11 Temmuz 2019 tarihinde 

alınmıştır.

ICTR Trial Chamber, Prosecutor v. Akayesu, ICTR-96-4, judgment, 2 

Sept. 1998, at para. 631. 

International Convention Against the Recruitment, Use, Financing 

and Training of Mercenaries,https://treaties.un.org/doc/Treaties/1989/12/19891204%2008-54%20AM/Ch_XVIII_6p.pdf adresinden 8 Ağustos 2020 tarihinde alınmıştır.

International Convention Against the Recruitment, Use, Financing and 

Training of Mercenaries, Article 1.

International Court Of Justice(1986), Nicaragua v US,14 at 18.

International Law Commission(2001), Draft articles on Responsibility of 

States for Internationally Wrongful Acts, with commentaries, Article 

2/b.

Isenberg, D. (1997), “Soldiers of Fortune Ltd.: A Profile of Today’s Private 

Sector Corporate Mercenary Firms”, Center for Defense Information Monograph.

Isenberg, D. (2009), “Private Military Contractors and U.S. Grand Strategy”, International Peace Research Institute, Prio Report I, 11. 

Jansen, J. (2006), Federal jury reaches partial verdict in CIA contractor 

detainee abuse case, Jurist, August 17, 2006. 

Joint Publication 1 (2017), “Doctrine for the Armed Forces of the United 

States”, Joint Chiefs of Staff, I-6-I-7. 

Jellinek, W. (1950), “Modern Polisi Hukuku ve İdarede Polis Teşkilatının 

Taksimine Dair Düşünceler”, İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi 

Mecmuası, XVI(1-2), 381.

170

Ambos, K. (2006), ‘‘Superior Responsibility’’, Antonio Cassese et al. 

(eds.), The Rome Statute of the International Criminal Court: A 

Commentary, C.H. BECK-Hart-Numos, 182-183. 

Kaldor, M. (2013), “In Defence of New Wars”, Stability, 2(1), 1-16.

Karaosmanoğlu, A. L. (2011), “Yirmibirinci Yüzyılda Savaşı Tartışmak: 

Clausewitz Yeniden”, Uluslararası İlişkiler, 8(29), 10-12.

Kaygusuz, Ö. (2014), “Egemenlik ve Vesfalyan Düzen”, ed. Evren Balta, 

Küresel Siyasete Giriş Uluslararası İlişkilerde Kavramlar, Teoriler, 

Süreçler, İletişim Yayınları, 47-48.

Kershaw, T. G. (1973), The Mercenary Phenomenon in the Western 

Military Tradition, M.A., Political Science, University of Maryland, 

9-13.

Keskin, F. (1998), Uluslararası Hukukta Kuvvet Kullanma, Savaş, 

Çatışma ve Birleşmiş Milletler, Mülkiyeliler Birliği Vakfı Yayınları, 

Tezler Serisi 4, 64-64. 

Keyman, F. (2012), “Küreselleşme”, ed. Şaban Kardaş, Ali Balcı, 

Uluslararası İlişkilere Giriş, Küre Yayınları, 497-505.

Kinsey, C. (2006), Corporate Soldiers and International Security The 

Rise of International Private Military Companies, Routledge, 13.

Kinsey, C. (2007) “Problematising the Role of Private Security Companies 

in Small Wars”, Small Wars and Insurgencies, 18(4), 589.

Kovac, M. (2009), “Legal Issues Arising From the Possible Inclusion of 

Private Military Companies in UN Peacekeeping”, A. von Bogdany 

and R. Wolfrum(eds.), Max Plnack Yearbook of United Nations Law, 

12, 321.

Krahmann, E. (2005), “Regulating Private Military Companies: What 

Role for the EU?”, Contemporary Security Policy, 26(1), 115.

Krahmann, E. (2012), “From ‘Mercenaries’ to ‘Private Security 

Contractors’: The (Re)Construction of Armed Security Providers in 

International Legal Discourses”, Journal of International Studies,

40(2), 345. 

171

Ku, J. G., Yoo, J. (2013), “Globalization and Sovereignty”, Berkeley Journal Of International Law, 31(1), 213.

Laski, H. J. (1919), “The Theory of Popular Sovereignty: I”, Michigan 

Law Review, 17(3), 202-213.

Leander, A. (2004), “Globalisation and the State Monopolyon the Legitimate Use of Force”, Political Science Publications, Political Science 

Publications No. 7/2004, 13. 

Lehnardt, C. (2008), “Individual Liability of Private Military Personnel 

under International Criminal Law”, EJIL, 19(5), 1017-1018. 

Libya, September 2020 Monthly Forecast, https://www.securitycouncilreport.org/monthly-forecast/2020-09/libya-16.php adresinden 5 Ağustos 2020 tarihinde alınmıştır.

Linder, A. (2018), “Russian Private Military Companies in Syria and Beyond, Coeditors: Cyrus Newlin and etc”., New Perspectives In Foreign Policy, CSIS, Issue 16, 17.

Lovewine, G. C. (2014), Outsourcing the Global War on Terrorism Private Military Companies and American Intervention in Iraq and 

Afghanistan, Palgrave Macmillan, 21. 

Lucas, G. (2016), Military Ethics: What Everyone Needs to Know, Oxford University Press, 137-138. 

Machiavelli, N. (2012), Prens, çev. Kemal Atakay, Can Yayınları, 13.

Mansoor, P. R. (2012), “Introduction Hybrid Warfare in History”, Edited 

by Williamson 

Murray and Peter R. Mansoor, Hybrid Warfare: Fighting Complex Opponents from the Ancient World to the Present, Cambridge University 

Press, 2-4. 

Marten, K. (2019) Russia’s use of semi-state security forces: the case of 

the Wagner Group, Post-Soviet Affairs, 35(3), 186. 

172

Mcfate, S. (2014), The Modern Mercenary Private Armies and What 

They Mean for World Order, Oxford University Press, 46-48.

McFate, S. (2019), “Mercenaries and War: Understanding Private Armies 

Today”, National Defense University Press, 3-4.

McGowan, P. (2003), “African Military Coups d’état, 1956-2001: Frequency, Trends and Distribution”, The Journal of Modern African Studies, 41(3), 339-350.

Memorandum from Rt Hon Bruce George MP, Chairman, Defence Select 

Committee and Simon H Cooper, Post-Graduate Student, University 

of Leeds, https://publications.parliament.uk/pa/cm200102/cmselect/

cmfaff/922/2061319.htm adresinden 02.04.2021 tarihinde alınmıştır.

Mello, P. A. (2010), “In Search of New Wars: The Debate About a Transformation of War”, European Journal of International Relations, 

16(2), 301-302. 

Mercenary, https://www.britannica.com/topic/mercenary adresinden 

02.04.2021 tarihinde alınmıştır.

Mitnick, B. M. (2018), “Iron Triangles”, Robert Kolb, ed., Encyclopedia 

of Business Ethics and Society (Thousand Oaks, CA: Sage Publications), Second Edition.

Moesgaard, C. (2003), “Private military and security companies: From 

mercenaries to intelligence provider to intelligence providers”, DIIS 

Working Paper, 2013(09), 10-11.

Montevideo Convention on Rights and Duties of States, Article 1.

Mumford, A. (2013), Proxy Warfare, Polity Press, 11-12.

Musah, A. F. and Fayemi, J. K. (2000), “Africa in Search of Security: Mercenaries and Conflicts”, Edited by Abdel-Fatau Musah and J. ‘Kayode 

Fayemi, Africa in Search of Security: Mercenaries and Conflicts, 

Pluto Press, London, 2.

Nelson, J. (2000), The Business of Peace– The Private Sector as a Partner in Conflict Prevention and Resolution, International Alert, 94.

173

OAU Convention For The Eliminatıon Of Mercenarism in Africa, 

https://au.int/sites/default/files/treaties/37287-treaty-0009__oau_

convention_for_the_elimination_of_mercenarism_in_africa_e.pdf

adresinden 8 Ağustos 2020 tarihinde alınmıştır.

Østensen, Å. G. and Bukkvoll, T. (2018), Russian Use of Private Military 

and Security Companies - the implications for European and 

Norwegian Security, CMI, FFI-rapport no. 18/01300.

Özkazanç, A. (2014), “Devletin Örgütlenmesi”, ed. Yüksel Taşkın, Siyaset 

Kavramlar, Kurumlar, Süreçler, İletişim Yayınları, 143.

Palomba, J. V. (2009), Private Military & Security Companies and the 

Pursuit of Legitimacy, “From Errand to Fatal Shot to Hail of Fire to 

17 Deaths”, Oct. 3, 2007, The New York Times.

Pazarcı, H. (1989), Uluslararası Hukuk Dersleri I. Kitap, Turhan 

Yayınevi, II. Baskı, 36.

Pazarcı, H. (1990), Uluslararası Hukuk Dersleri II. Kitap, Turhan 

Kitabevi, 6-28.

Pazarcı, H. (2008), Uluslararası Hukuk, Turhan Yayınevi, 8. Bası, 218-

224.

Percy, S. (2007), Mercenaries The History of a Norm in International 

Relations, Oxford University Press, 206.

Perisic, P., “Intervention by Invitation – When Can Consent from a Host 

State Justify Foreign Military Intervention?,” Russian Law Journal, 

7(4), 22-24.

Pierson, C. (2000), Modern Devlet, Çiviyazıları, 241-242.

Platon (2005), Devlet, çev. Cenk Saraçoğlu, Bordo-Siyah Yayınları, 6,163.

Poggi, G. (2016), Devlet Doğası, Gelişimi ve Geleceği, İstanbul Bilgi 

Üniversitesi Yayınları, 5. Baskı, 31.

174

Private Military Companies (2006), DCAF Geneva Centre for the Democratic Control of Armed Forces, https://www.files.ethz.ch/isn/17438/

backgrounder_09_private-military-companies.pdf adresinden 1 

Ağustos 2020 tarihinde alınmıştır.

Private Military Companies: Blackwater, https://silentprofessionals.org/

blackwater/ , adresinden 21 Mart 2019 tarihinde alınmıştır.

Pingeot, L. (2017), “Dangerous Partnership: Private Military & Security 

Companies and the UN”, Global Policy Forum and Rosa Luxemburg Foundation, 7.

Prohibition of Mercenary Activities And Prohibition And Regulation of 

Certain Activities In Areas Of Armed Conflict Bill(2005),https://

www.cetim.ch/wp-content/uploads/afriquedusud-loi42-ang.pdf adresinden 10 Ağustos 2020 tarihinde alınmıştır.

Protocol Additional to the Geneva Conventions of 12 Aug. 1949, and relating to the Protection of Victims of International Armed Conflicts 

(Protocol I), 8 June 1977. https://www.icrc.org/en/doc/assets/files/

other/icrc_002_0321.pdf adresinden 15 Ağustos 2020 tarihinde alınmıştır, Article 91. 

Provision of Security Guarding Services at EUPOL COPPS 2017/2018, 

http://eupolcopps.eu/sites/default/files/Shortlist%20Notice_138449.

pdf adresinden 1 Ağustos 2020’de alınmıştır. 

Report On The Question Of The Use of Mercenaries As a Means Of Violating Human Rights and Impeding The Exercise Of The Right, E/

CN.4/2004/15 24 December 2003. parag. 1-29.

Resolution adopted by the General Assembly, A/RES/56/232 of 26 Feb. 

2002.

Russell, A. G. (1942), “The Greek as a Mercenary Soldier”, Cambridge 

University Press, 11(33), 105. 

Russia Criminal Code, Article 208. http://www.russian-criminal- code.com/

PartII/SectionXII/Chapter34.html#:~:text=Article%20359.&text=-

Mercenarism-,1.,of%20four%20to%20eight%20years adresinden 15 

Ağustos 2020 tarihinde alınmıştır.

175

Russian Private Military Companies, http://informnapalm.rocks/pmc_rush

adresinden 5 Ağustos 2020 tarihinde alınmıştır.

Sandline International (1998), Private Military Companies- Independent 

Or Regulated?, http://www.sandline.com/white/regulation.doc

adresinden 15 Nisan 2020 tarihinde alınmıştır.

Schiller, J., Black, W., Murphy, P. V., Crime and Criminality, http://www.

des.ucdavis.edu/faculty/Richerson/BooksOnline/He16-95.pdf adresinden 11 Eylül 2020 tarihinde alınmıştır. 16-285.

Schmit, C. (1985), Political Theology Four Chapters on the Concept 

of Sovereignty, Translated by George Schwab, The University of 

Chicago Press, 16.

Security Council Press Release (2020), As Foreign Interference in Libya 

Reaches Unprecedented Levels, Secretary-General Warns Security 

Council ‘Time Is Not on Our Side’, Urges End to Stalemate, 8 july 

2020.

Secretary-General Reflects On ‘Intervention’ In Thirty-Fifth Annual 

Ditchley Foundation Lecture, Press Release SG/SM/6613, https://

www.un.org/press/en/1998/19980626.sgsm6613.html sayfasından 1

Ağustos 2019 tarihinde alınmıştır.

Sekunda, N. (1992), The Arm Of the Alexander the Great (Men-at-arms 

series 148), Osprey Publicition, 32-33.

Shamee, S., Ballesteros, E. B., Special Rapporteur on Use of Mercenaries as a Means of Impeding The Exercise of the Right of Peoples to 

Self-Determination, https://www.ohchr.org/EN/Issues/Mercenaries/

SRMercenaries/Pages/SRMercenariesIndex.aspx adresinde 1 Eylül 

2020 tarihinde alınmıştır.

Shaw, M. N. (2018), Uluslararası Hukuk, Çev: İbrahim Kaya, Sekizinci 

Baskı, TÜBA, 15.

Shaw, S. (1976), History of the Ottoman Empire and Modern Turkey 

Empire of the Gazis: The Rise and Decline of the Ottoman Empire, 

1280-1808, Cambridge University Press, New York/USA. 4. 

176

Sheare, D. (1997), “Exploring the Limits of Consent: Conflict Resolution in Sierra Leone”, Millennium: Journal of International Studies, 

3(2)6, 859.

Sierra Leone’s National Security and Central Intelligence Act of 4 July 

2002, http://www.sierra-leone.org/Laws/2002-10.pdf adresinden 10 

Ağustos 2020 tarihinde alınmıştır.

Singer, P. W. (2003), Peacekeepers, https://www.brookings.edu/articles/

peacekeepers-inc/ adresinden 14 Temmuz 2020 tarihinde alınmıştır.

Singer, P. W. (2003), “The Ultimate Military Entrepreneur,” MHQ: 

Military History Quarterly, Spring, 2.

Singer, P. W. (2008), Corporate Warriors: The Rise of the Privatized 

Military Industry, Cornell University Press, 10

Snider, D. M., Watkins, G. L. (2000), The Future of Army Professionalism: A Need for Renewal and Redefinition, Parameters, Autumn, 

30(3), 6-14.

Sojo, C. (2011), “The State under scrutiny: Public opinion, Stateness and 

government performance in Latin America”, United Nations, September, 19.

Sossai, M. (2011), “Status of Private Military and Security Company 

Personnel in the Law of International Armed Conflict”, in Francesco Francioni and Natalino Ronzitti (eds), War by Contract: Human 

Rights, Humanitarian Law, and Private Contractors, Oxford, 197.

Stanger, A., Williams, M. E. (2006), Private Military Corporations: Benefits 

and Costs of Outsourcing Security, Yale Journal of International 

Affairs, Fall/Winter, 5. 

Status of Forces Agreement (SOFA), Article 5.

Sukhankin, S. (2018), Continuing War by Other Means’: The Case of 

Wagner, Russia’s Premier Private Military Company in the Middle 

East, Eurasia Daily Monitor, 15(60), 6. 

177

Şenel, A. (2017), Siyasal Düşünceler Tarihi: Tarih Öncesinde İlkçağda 

Ortaçağda ve Yeniçağda Toplum ve Siyasal Düşünüş, Bilim ve Sanat 

Yayınları, 270-290.

Taulbee, J. L. (1998), “Mercenaries and citizens: A comparison of the armies of Carthage and Rome”, Small Wars & Insurgencies, 9(3), 1. 

Taşdemir, H., Müderrisoğlu, R., Delice, H. (2003), “12 Ağustos 1949 Tarihli Cenevre Sözleşmelerine Ek Uluslararası Silahlı Çatışmaların 

Kurbanlarının Korunmasına İlişkin 1 No’lu Protokol (I. Ek Protokol)”, Kamu-İş, 7(2), 16.

The Arm Of the Alexander the Great(Men-at-arms series 148), 32-33.

The Economist, A shinny shilling, https://www.economist.com/britain/2005/10/20/a-shiny-shilling 22 Ekim 2005.

The role of Russian PMCs in armed conflicts, https://ria.

ru/20120411/623227984.html, adresinden 03 Temmuz 2020 tarihinde 

alınmıştır.

The Council Of European Union, Joint Action, 1999/34/CFSP, 17 December 1998.

The Council Of European Union, Joint Action 2002/589/CFSP, 12 July 

2002.

The Telegraph, 14 May 1998, “US says Sandline experts helped to overthrow rebels”.

There Are Hundreds of Military Companies But Here is the Top 12 Of the 

Most (in)Famous Names, http://www.privatemilitary.de/companies/

companies.htm adresinden 21 Mart 2019 tarihinde alınmıştır.

Thibault, M. J., (2009), At What Cost?: Contingency Contracting in Iraq 

and Afghanistan Commission On Wartime Contracting in Iraq and 

Afghanistan, Interim Report to Congress, 63.

Thomson, J. E. (1994), Mercenaries, Pirates and Sovereigns, Princeton 

University Press, New Jersey, 21.

178

Thucydides (2009), The Peloponnesian War, Oxford University Press, 

New York, 71

Tilly, C. (2020), Zor, Sermaye ve Avrupa Devletlerinin Oluşumu, Çev. 

Kudret Emiroğlu, İmge Yayınları, 126. 

Topal, A. H. (2011), “Uluslararası Hukuk Açısından Özel Askerî Şirketler 

ve Şirket Çalışanlarının Statüsü”, AUHFD, 60 (4), 999-1000.

Tsvetkova, M. (2017), “Exclusive: Russian Private Security Firm Says 

It Had Armed Men in East Libya.” Reuters, March 10. https://www.

reuters.com/article/us-russia-libya-contractors-idUSKBN16H2DM 

adresinden 4 Ağustos 2020 tarihinde alınmıştır.

Tunçay, M. (2009), Batı’da Siyasal Düşünceler Tarihi Yeni Çağ, İstanbul 

Bilgi Üniversitesi Yayınları, İstanbul, 183. 

United Nations General Assembly (1989), International Convention 

against the Recruitment, Use, Financing and Training of Mercenaries, 

A/RES/44/34, 4 December 1989.

UN (1989), International Convention against the Recruitment, Use, 

Financing and Training of Mercenaries. Annex, 1. 

United States Joint Forces Command (2010), Handbook for Armed Private 

Security Contractors in Contingency Operations, III-5.

UN(1985), The Blue Helmets: A Review of United Nations Peace-keeping 

(UN Department of Public Information, 3.

UN Working Group on Use of Mercenaries,https://www.business-humanrights.org/en/un-intl-orgs/un-intergovernmental-orgs/un/un-workinggroup-on-use-of-mercenaries adresinden 11 Temmuz 2019 tarihinde 

alınmıştır.

Uluslararası Ceza Mahkemesi Roma Statüsü, md. 28/1.

United States Government Accountability Office,Hybrid Warfare, GAO10-1036R, https://www.hsdl.org/?view&did=7433 adresinden 13 

Şubat 2020 tarihinde alınmıştır, 16.

179

Venter, A. J. (2006), “War Dog Fights Other People’s War The Modern 

Mercenary in Combat”, CASEMATE, 553-554. 

Vincent, R.J. (1986), Human Rights and International Relations, Published in association with the Royal Institute of International Affairs, 

129.

Vines, A. (2000), Mercenaries, Human Rights and Legality, Edited by Abdel-Fatau Musah and J. ‘Kayode Fayemi, Africa in Search of Security: Mercenaries and Conflicts, Pluto Press, London, 169. 

Yalçınkaya, H. (2006), Özel Askeri Sektörün Oluşumu ve Savaşlann Özelleşmesi, Ankara Üniversitesi SBF Dergisi, 61(3), 252,253.

Yalvaç, F. (2014), “Devlet”, edt. Şaban Kardaş-Ali Balcı, Uluslararası 

İlişkilere Giriş, Küre Yayınları, 2. Baskı, 299-302.

Zarate, J. C. (1998), “The emergence of a new dog of war: Private international security companies, international law, and the new world disorder”, Stanford Journal of International Law, 34(Winter), 20-21.

Wagner Group, https://www.globalsecurity.org/intell/world/russia/vagner.

htm adresinden 21 Mart 2019 tarihinde alınmıştır.

Wagner, Shadowy Russian military group, ‘fighting in Libya’, https://

www.bbc.com/news/world-africa-52571777 adresinden 17 Ağustos 

2020 tarihinde alınmıştır.

Waltz, K. N., Querter, G. H. (1982), “Uluslararası İlişkiler Kuramı ve Dünya Siyasal Sistemi”, Çev. Ersin Onulduran, Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Yayınları, 510, 12.

Walzer, M. (1977), Just and unjust wars, Fourth Edition, Basic Books, 

xiii.

Weber, M. (1946), Essays in Sociology, Translated to English, edited by 

H. H. Gerth and C. Wright Mills, Oxford University Press, 78.

Williams, P. (2008), “Violent Non-State Actors and National and International Security”, International Relations and Security Network, 5-8. 

180

Wulf, H. (2005), Internationalizing and Privatizing War and Peace, 

Palgrave Macmillan, 170.

1949 Cenevre Sözleşmeleri’ne Ek I Nolu Protokol, md. 47.

2011-2012 Swedish Embassy Kabul, Afghanistan, https://heimrisks.

com/2011-2012-swedish-embassy-kabul-afghanistan/ adresinden 1 

Ağustos 2020’de alınmıştır.

1982 Deniz Hukuku Sözleşmesi md.105.

Yorum Yap

Lütfen yorum yazmak için oturum açın ya da kayıt olun.